Home

Crazy Boys van Bas van Millus is een luchtige, energieke mix van swing en rock, geschreven voor zowel harmonie als fanfare. Het stuk bruist van ritmische vaart, speelse melodieën en een knipoog‑achtige bravoure die het publiek direct meeneemt.

Door de vlotte stijl, korte spanningsbogen en het aanstekelijke karakter is Crazy Boys heel geschikt als tussendoor‑nummer of als frisse, humorvolle afsluiter van een concert. 

Knights of the Eternal Dawn voert de luisteraar mee in een duister, episch verhaal. In de laatste uren van een eeuwenlange nacht bereiden eenzame ridders zich voor op een beslissende strijd tegen de duisternis. De muziek schildert hun beraad, het afscheid van hun jonkvrouwen en de hoopvolle woorden die hen worden meegegeven. Wanneer het hoornsignaal klinkt, trekken de ridders vastberaden richting het middelpunt van het kwaad, een heroïsche tocht die in krachtige, contrasterende klankkleuren tot leven komt. 

A Cradle in Bethlehem is een ingetogen en warm kerstlied dat al jarenlang mensen raakt. In dit fanfare‑arrangement heeft Willem Flisijn de zachte melodie en serene sfeer behouden, terwijl hij deze verrijkt met de karakteristieke klankkleur van de fanfare.

BERO is een krachtige mars van Robert Theeuwen, doordrenkt met de brede, heroïsche klanktaal van Wagner. De titel verwijst naar Bero, de grondvester van Beringe, wiens vastberadenheid en pioniersgeest in de muziek voelbaar blijven.

Een trotse, waardige mars die verleden en muzikale grandeur samenbrengt.

De zomer van 2026 bracht een warme bries én een golf aan inspiratie met zich mee. Feike van Tuinen ving dat gevoel in Summer Tales: vijf muzikale schetsen die samen een zomers verhaal vormen, lichtvoetig, kleurrijk en vol kleine momenten die blijven hangen.

Maar vanaf nu is het jullie beurt.
Deze muziek is geen vaststaand verhaal, maar een open uitnodiging. Jullie mogen zelf bepalen hoe de delen heten, in welke volgorde ze klinken, hoeveel hoofdstukken jullie willen vertellen, en welke sfeer jullie willen oproepen. Het is jullie eigen zomerse vertelling, gevormd door jullie klank, jullie interpretatie, jullie fantasie.

Veel speelplezier, en vooral veel zomerse verhalen!

Deze indrukwekkende muzikale vertelling is geïnspireerd op Psalm 56, waarin de psalmist zijn angst en onzekerheid onderbrengt bij een rotsvast vertrouwen in God. De titelregel In Thee My Trust Remains (“Dan zal op U mijn vast betrouwen staan”) vormt het hart van het werk: een muzikale belijdenis van vertrouwen, gedragen door harmonische diepgang, ritmische spanning en melodische helderheid.

Wij hopen dat deze compositie niet alleen een artistieke ervaring biedt, maar ook een moment van bezinning en inspiratie. Moge ‘Dan zal op U mijn vast betrouwen staan’ een muzikale getuigenis zijn van hoop, geloof en vertrouwen, in de geest van Psalm 56.

Eunoia, een uit het Grieks afkomstig begrip, betekent ‘goed denken’. Men gebruikt ook wel de betekenis ‘welwillendheid’ of ‘verbinding makend’. Rob Goorhuis koos deze titel voor een korte maar intense compositie, die een inleiding vormt op de twee werken die Fanfare Eendracht Nieuwenhagerheide onder leiding van Bart Deckers tijdens het WMC van 2026 speelde in de 1ste divisie.

The Goodbye Song van Eberhard Storch is een warm en toegankelijk werk dat zich kenmerkt door zijn lyrische melodie en zachte, bijna contemplatieve sfeer. Het stuk werd oorspronkelijk gecomponeerd als een muzikaal afscheidsmoment: een melodie die niet alleen loslaten uitdrukt, maar ook dankbaarheid en verbondenheid.

In deze nieuwe bewerking van Willem Flisijn krijgt het werk een frisse, eigentijdse klank.

El Choclo, gecomponeerd door Ángel Gregorio Villoldo, geldt als een van de vroegste en meest iconische tangos uit het Argentijnse repertoire. In deze fanfarebewerking van Willem Flisijn krijgt het werk een nieuw, krachtig klankpalet waarin de ritmische spanning, dansante energie en melodische elegantie volledig tot hun recht komen. Deze versie benadrukt zowel de warme lyriek van de oorspronkelijke tango als de robuuste kleuren van de moderne fanfare.

De marsen van Johann Schrammel staan bekend om hun Weense charme, ritmische vitaliteit en door koperblazers aangedreven melodieën. Wien bleibt Wien! belichaamt deze stijl, met een marsritme, pakkende koperthema’s en een feestelijke sfeer die de trots van Wenen weerspiegelt.

De Invercargill March, gecomponeerd door Alex Lithgow, behoort tot de meest herkenbare en geliefde marsen binnen het internationale blaasmuziekrepertoire. Met zijn energieke karakter, heldere melodische lijnen en typisch Britse marsstijl weet het werk al meer dan een eeuw zowel musici als publiek te enthousiasmeren.

Doggerland, het “Atlantis van de Noordzee”, was ooit een levendig landschap waar rivieren stroomden en mens en dier samenleefden. Mammoeten, neushoorns en Neanderthalers bevolkten een wereld die nu volledig is verdwenen. Een plotselinge klimaatverandering en een verwoestende tsunami maakten een einde aan dit rijk van stilte en ruimte.

Doggerland brengt deze verloren wereld opnieuw tot leven in klanken die geworteld zijn in enneatoniek en hexatoniek.

Nederland, Let Op Uw Schoonheyt

When asked by the city of Biberist (Switzerland), to compose a piece for its 150th anniversary, Gauthier Dupertuis thought of a frenetic work, possessed with energy and a constant pulsation from the first to the last note. In this sense the composer was inspired by “plasma”, the fourth state of matter (after the solid, liquid, and gaseous states) which makes up, for example, lightning or the sun.

Like a plasma ball, whose colors and shapes constantly vary, the musical material of the work is gradually transformed, both in the rhythmic signatures and harmonies and in its atmospheres: it is the same material, but always under a different shape. Sometimes rhythmic and dancing, sometimes solemn and majestic, or soft and lyrical, the work finds its unity in the omnipresence of an ostinato and similar rhythmic and melodic structure.

Plasma was premiered in September 2024.

Tijdreis is de eerste compositie die Micha Hamel voor fanfareorkest heeft geschreven en kwam tot stand op verzoek van dirigent Tijmen Botma en het Gelders Fanfare Orkest. Tijdreis werd voor het eerst uitgevoerd in de concertreeksToekomstmuziek, met als hoogtepunt de deelname aan het Wereld Muziek concours in 2001. Deze compositie kan gezien worden als een terugblik op het leven van Micha Hamel als componist tot dan toe. Gedurende zijn carri?re heeft de componistveel muziek voor theaterproducties geschreven. In Tijdreis zijn een aantal van deze composities samengevoegd tot een suite. De muziek spreekt dan ook zeer tot de verbeelding. Veel wisselende karakters passeren de revue. vanoperette-achtige fragmenten tot opzwepende, moderne ritmische patronen en harmonieën. Micha Hamel hanteert een voor fanfare-orkest vernieuwend klankbeeld waardoor elk instrument een interessante partij heeft. Tevens wordt het werkgekenmerkt door het vele gebruik van verschillende slaginstrumenten. Voor muzikant en luisteraar is Tijdreis dan ook een welkome aanvulling op het huidige fanfare-repertoire.

Spotlights is een fantastisch virtuoos werk voor saxofoonkwartet (SATB) en harmonieorkest, geschreven in opdracht van het vooraanstaande Oostenrijkse saxofoonkwartet Mobilis. Het is een indrukwekkend en bijzonder spectaculaire werk waarin ieder lid van de saxofoonfamilie aan bod komt. De belangrijkste ingrediënten van dit solowerk zijn virtuositeit, ritme en een goede portie funk. Het is een uitdagende, goed in het gehoor liggende compositie waarbij uw saxofoonsolisten ongetwijfeld veel bijval oogsten van het publiek!

Music of the Spheres werd geschreven in opdracht van de Yorkshire Building Society Band, die het stuk in mei 2004 voor het eerst uitvoerde tijdens de European Brass Band Championships in Glasgow.

Het stuk weerspiegelt de fascinatie van de componist voor de oorsprong van het heelal en de kosmische ruimte in het algemeen.

De titel is gebaseerd op een door Pythagoras geformuleerde theorie, die zei dat de kosmos werd geregeerd door dezelfde wetten waarvan hij had ontdekt dat ze de verhoudingen van toonfrequenties in de muzikale toonladder bepalen (‘Harmonia’ in het Oudgrieks, een term die eerder toonladder of stemming betekent dan harmonie – Griekse muziek was homofoon). Pythagoras geloofde verder dat deze verhoudingen correspondeerden met de afstanden van de zes bekende planeten tot de zon, en dat de planeten elk afzonderlijke tonen produceerden die zich combineerden tot een permanente hemelse melodie (die voor ons mensen helaas niet hoorbaar is). In dit werk vormen deze zes tonen de basis van de gedeelten Music of the Spheres en Harmonia.

Het werk begint met een hoornsolo met de naam t = 0, waarmee sommige wetenschappers het moment van de oerknal aanduiden, toen tijd en ruimte ontstonden. Dan volgt een voorstelling van de oerknal zelf, waarbij het gehele universum uitbarst vanuit één enkel punt.

Het volgende, langzame gedeelte, The Lonely Planet, is een meditatie over het ongelooflijke en onwaarschijnlijke samenspel van omstandigheden dat leidde tot de creatie van de Aarde als een planeet waarop leven mogelijk is – en over de constante zoektocht naar andere beschavingen elders in het heelal.

Asteroids and Shooting Stars beschrijft zowel de onschuldige als de gevaarlijke objecten die door de ruimte vliegen en een voortdurende bedreiging vormen voor onze planeet. Het stuk eindigt met The Unknown, waarmee we in het ongewisse blijven over de vraag of onze steeds uitgebreidere verkenning van het universum uiteindelijk zal leiden tot verlichting of vernietiging.

Harrie Janssen liet zich voor zijn werk “Bliss of Solitude” inspireren door het gedicht “I Wandered Lonely as a Cloud” van William Wordsworth. In dit gedicht beschrijft Wordsworth hoe een ontmoeting met een veld vol dansende narcissen een blijvende indruk achterlaat die later, in stilte en afzondering, opnieuw vreugde oproept.

In “Bliss of Solitude”, geschreven voor fanfareorkest en gemengd koor (SATB), vertaalt Janssen dit gegeven naar muziek, met aandacht voor verstilling, herinnering en innerlijke beleving.

De compositie werd geschreven in opdracht van Triple F Collective, een projectmatig fanfare-ensemble van circa 55 professionele en hooggekwalificeerde amateurmusici onder leiding van dirigent Frenk Rouschop, dat zich richt op zowel muzikale kwaliteit als bredere culturele en educatieve doelen.

Deze compositie ademt sereniteit en rust, maar ook intensiteit en expressiviteit – en is daarmee vergelijkbaar met eerdere werken van Van der Roost, zoals Canterbury Chorale en Adagio for Winds. Lange melodische lijnen kenmerken de hoofdthema’s die in verschillende registers aan bod komen en zich via wisselende toonsoorten ontwikkelen. Het orkest klinkt als het ware als een orgel: de variërende klankkleuren en de brede muzikale frasen rechtvaardigen de vergelijking met dat majestueuze instrument ten volle. Er is geen sprake van bombast en het werk bevat geen overdreven technische of ritmische hoogstandjes. Integendeel, vanuit een rijke weelderigheid wordt toegewerkt naar een zachter wordende slotpassage die uitmondt in een wegstervend eindakkoord: na de vele warme harmonieën en de weidse melodieën besluit dit werk in een contemplatieve sfeer.